Home

lieve mensen,

Aangezien ik nog helemaal niet klaar was in Afrika heb ik besloten om volgende week met mijn vriendin Roos mee te gaan naar het zonnige Durban.

NU....zou ik graag niet met lege handen willen aankomen bij mijn vrienden van TDC en jullie vragen of jullie nog iets thuis hebben liggen, waarvan je denkt...Wat moet ik hier nou mee???
Mocht je zoiets thuis hebben liggen en je vindt het zonde om weg te gooien. AFRIKA heeft er misschien wel wat aan en dan heb ik het niet over grote dingen, maar dingen die in een koffer passen. Ik hoor het graag en ik hoop dat ik de mensen daar blij kan maken met jullie afdankertjes..
Geloof mij daar zijn ze superblij mee.

Alvast bedankt

veel liefs Charis

lieve mensen,

Aangezien ik nog helemaal niet klaar was in Afrika heb ik besloten om volgende week met mijn vriendin Roos mee te gaan naar het zonnige Durban.

NU....zou ik graag niet met lege handen willen aankomen bij mijn vrienden van TDC en jullie vragen of jullie nog iets thuis hebben liggen, waarvan je denkt...Wat moet ik hier nou mee???
Mocht je zoiets thuis hebben liggen en je vindt het zonde om weg te gooien. AFRIKA heeft er misschien wel wat aan en dan heb ik het niet over grote dingen, maar dingen die in een koffer passen. Ik hoor het graag en ik hoop dat ik de mensen daar blij kan maken met jullie afdankertjes..
Geloof mij daar zijn ze superblij mee.

Alvast bedankt

veel liefs Charis

Het is nu alweer een week geleden dat ik de laatste keer door het hek van Dream Centre naar buiten liep. Het vliegtuig in en afscheid te hebben genomen van Maloekoe, Naginie en alle patienten. De mensen met wie ik 24/7 heb doorgebracht de afgelopen twee maanden.

Een week later is het toch doorgedrongen dat het avontuur nu toch echt is afgelopen, maar het achter me gelaten heb ik het nog niet. Als ik de foto's aan mijn geliefden laat zien en bij elke foto een verhaal van tien minuten heb besef ik pas hoe erg ik alles mis.
Mijn dag begint nu steevast met het bekijken van de weblogs van de huidige TDC vrijwilligers.

Nog steeds schrik wakker, omdat ik denk dat ik te laat ben voor de Physioklas. Nog steeds kan ik niet wennen aan de rust als ik s'ochtends mijn ontbijtje eet. Als ik de foto's zie van de nieuwe vrijwilligers besef ik me dat ik nog helemaal niet klaar was om naar Nederland te gaan.

Slof slof slof gaat het door de gangen van the Dream Centre.
Daar is Majozi met schoenen die twee maten te groot zijn en waarvan het gewicht zwaarder is dan Majozi zelf. Majozi is 56 jaar en zit al twee jaar in the Dream Centre. In het begin dacht ik dat Majozi geen Engels kon, maar ik kwam er al snel achter dat er 1 woordje Engels was dat hij wel kon. Elke keer als ik Majozi zie roept hij mij en stelt hij dezelfde vraag en kijkt mij daarbij veelbelovend aan “Sweets?”

Na hier bijna twee maanden te hebben rondgehuppeld ben ik niet alleen gewend aan de patienten, maar zijn de patiënten ook gewend aan mij. Daardoor ontstaan er soms leuke situaties.

Toen ik gister met mijn vriendinnen van de zesde verdieping buiten nagels aan het lakken was arriveerden een aantal vrijwilligers vanuit the USA die even een dagje aapjes kwamen kijken. De twee dames kwamen er even bij staan en vroegen aan ons (de dames dachten dat ik ook een patient was) hoe de dames het vonden dat zij daar op bezoek waren. Cecilia had daar gelijk een antwoord op "Well it feels like you wanna see the sick people and feel sorry for us that we're sick. When you see how the sick people are doing your going home again"

1. Hoe komt het dat Patricia is overleden, terwijl zij fit was?

2. Hoe komt het dat iedereen zo ziek wordt van de medicijnen? Volgens mij ga je dood door de medicijnen.

3. Hoe komt het dat zijn CD4 hoger is dan die van mij en ik veel fitter ben?

4. Als je CD4 heel laag is ga je dan sneller dood dan wanneer je CD4 hoger is?

5. Het is toch zo dat als je sex hebt gehad met meerdere verschillende partners dat je CD4 veel lager is dan wanneer je niet zoveel sex hebt gehad?

6. Welke ziekte is gevaarlijker kanker of AIDS?

7. Zij zegt dat ze negative is, maar ik heb nog nooit een test gezien kan het zijn dat zij postive is en zij mij heeft besmet?

8. Why me??

De korte vakantie van vorige week naar Kaapstad heb ik alweer achter me gelaten en maandag is er weer een nieuwe week begonnen in TDC. Een nieuwe week van afscheid nemen en nieuwe ontmoetingen.

De nieuwe ontmoeting begint met een doodzieke vrouw die zo graag wil zingen, omdat zij zelf niet kan zingen zing ik een liedje voor haar.

All my bags are packed Im ready to go
Im standing here outside your door
I hate to wake you up to say goodbye

Ik kijk haar aan en ik zie een glimlach verschijnen op haar ingevallen schedel met vel. "Do you like it?" vraag ik haar en ze knikt instemmend. Terwijl ik eigenlijk bedenk dat het liedje helemaal niet bij de situatie past ga ik door met zingen. Heel zacht, want ik ben helemaal niet zo overtuigd van de keuze van mijn liedje. 

Im leavin on a jet plane
Dont know when Ill be back again
Oh babe, I hate to go

Het is zondag en na een dagje battlefield in Islandwana open ik de eerste deur van de vrouwenvleugel van de zesde verdieping "Sawubona" en de sprankelende ogen van Mano en Joyce bezorgen mij weer een glimlach op mijn gezicht. "I missed you too much" zegt Joyce en na een gezellig gesprekje en wederzijds geplaag verlaat ik de kamer van de twee vriendinnen.
Na iedereen gedag te hebben gezegd brengen de patienten mij op de hoogte van het reilen en zeilen in TDC. Het is een mooie dag en aangezien zondag meestal een saaie dag is besluiten Monica en ik dat we met alle patienten (die fit genoeg zijn) in de tuin spelletjes gaan spelen.

Smekend in een taal die ik niet spreek
Maakt zij mij duidelijk wat niet te begrijpen valt
Probeer ik antwoord te geven op een vraag waarvan ik het antwoord niet weet
Machteloos probeer ik met alle macht het onmogelijke voor elkaar te krijgen
Hou ik haar hand vast hopend dat ik iets van haar pijn kan overnemen
Zeg ik dat alles goed komt, terwijl ik niet weet wat er komen gaat
Zij huilt dat ze niet weet wat ze moet doen en weer heb ik geen antwoord op haar vraag Haar laatste kracht wordt gebruikt om er zeker van te zijn dat ik de kamer niet verlaat
Stevig houdt zij mijn hand vast, terwijl ik weet dat ik vroeg of laat de kamer moet verlaten
Doe ik een belofte die ik niet kan waarmaken, omdat ik niet weet wat morgen ons brengt
Na de weekendbreak is het lege bed een al te duidelijk antwoord op de vraag waar ik eerder geen antwoord op had
Haar naambordje is weg en haar bed is opgemaakt.

Na oog in oog te hebben gestaan met een olifant en uit een vliegtuig te hebben gesprongen is de eerste week begonnen in the Dream Centre, welke ik vanaf nu TDC zal noemen.

Op vijf januari jl. hebben wij kennisgemaakt met de nieuwe patienten (zonder puntjes, want de puntjes kan ik niet vinden).
Dit was erg moeilijk voor mij, omdat er mensen bij zitten die meer leven dan dood zijn. Het lijkt wel of ze letterlijk de dood in oog kijken, waarvan de glans van de ogen verdwenen is. Ze zijn letterlijk vel over been en elke inspanning kost ze superveel moeite. Na deze rondleiding moest ik wel even huilend op mijn kamer bijkomen, maar na een week ben ik hier wel aan gewend geraakt.

Het werken met deze mensen is zo dankbaar, want iedereen is altijd weer even blij wanneer je binnenkomt om ze op te halen voor de Fysio* of om gezellig even een praatje met ze te maken.
Of je het nu wil of niet er zijn gewoon patienten met wie je echt wat hebt.

Voor alle lezers van mijn blog....Happy New Year!!! Ik heb oud op nieuw zelf gevierd op een zeer Afrikaanse manier de "we zien wel hoe of wat manier". De bedoeling was dat Roos en ik (en een paar collega's van Roos} naar Tamara van Be-More zouden gaan om daar oud op nieuw te vieren met de andere vrijwilligers. Helaas is het hier nooit van gekomen, want de ruitenwissers waren kapot en het begon ineens te regenen. Maakt verder niks uit, dus we hebben hier in Tekweni oud op nieuw gevierd wat ook gezellig was.

Uitgerust, uitgeslapen en bijgekomen van de eerste indrukken van het prachtige Tekwini (Zulu voor Durban) hierbij mijn eerste Blog vanuit Durban.
Na een lange reis op het vliegveld in Durban aangekomen stond een zongebruind roodharig meisje met opvallend witte tanden naar me te zwaaien...JOEHOEEEEE!!!
Het weerzien met mijn huisgenoot/vriendin/ex-collega en studiegenoot deed mijn vermoeidheid gelijk verdwijnen. Wat was ik blij om Roos weer te zien. Achter in de openbak van de wagen hebben we even snel drie weken in twintig minuten bijgepraat en ondertussen keek ik mijn ogen uit. Wat een mooie stad is Durban; de zon, de zee, de palmbomen, de vriendelijke mensen, de rust, de bergen en de rust...Heerlijk!

Was Afrika eerst nog een avontuur dat heel ver van mijn bed stond, komt het nu toch stukje bij beetje dichterbij.
De eerste prikken zijn al gehaald en de informatiedag is achter de rug.
De reis naar Nijmegen was al een vakantie opzich, maar ik vond het erg leuk om te zien met welke meiden ik in het dream centre zal komen. Iedereen met andere motieven, maar eigenlijk allemaal met hetzelfde doel.

Na de filmpjes van de projecten gezien te hebben ben ik nog enthousiaster geworden. Al die schattige kinderen! Ik zou ze eigenlijk allemaal wel willen meenemen.

De volgende ronde prikken komt eraan en van mijn Outrider collega's heb ik al een survivalpakket gekregen. Ik ben er helemaal klaar voor! Ik zie alleen een beetje op tegen de prikken.

Ik hou jullie op de hoogte!

Voor alle mensen die mij niet kennen zal ik me even voorstellen; ik ben Charissa Visser, 24 jaar en woon in Haarlem. Ik heb een leuke baan, communicatie gestudeerd en geniet van alle dagen! Alleen kwam er een dag waarop ik de drang kreeg om iets heel anders te doen. De gedachten om vrijwilligerswerk te doen speelde al langer en nu gaat het ook echt gebeuren.
December 2008 zal ik dit land verlaten om 2 maanden in Zuid-Afrika vrijwilligerswerk te gaan doen in The Dream Centre.

Met de enorme toename van het aantal HIV- en AIDS-patiënten in Zuid-Afrika de afgelopen jaren nam op veel plekken ook de behoefte aan goede zorg toe. The Dream Centre opende in 2002 om die reden zijn deuren in Pinetown, niet ver van Durban.